Deciding on the Fujifilm X-Pro2

Aan mijn klanten: deze blog post gaat over cameratechniek, gericht aan mede-fotografen. Wellicht ben je meer geïnteresseerd in mijn portret portfolio of recente bruiloften.

___

While there is nothing that can compare to the life-changing event of becoming a dad, there is other exciting news this year: the X-Pro2 has been announced! Well over four years after the release of the original X-Pro1, the release of its successor has been rumored and anticipated for quite a while now.

While I don't currently own the X-Pro1, we do have a history together. As I wrote in a previous post, my first attempt to "make the switch" from Nikon to Fuji was actually with the X-Pro1, back in 2013. 

Test shot with a Fujifilm X-Pro1 and XF 14mm f/2.8, August 2013.

I was convinced I was going to ditch my full frame Nikon gear and go Fuji-all-the-way. But once I actually had the X-Pro1 in my hands, I started doubting… Perhaps it was the spotty autofocus, slow(ish) write times, or simply the fact that at that time, there was no 85mm f/1.4 equivalent (my portrait lens of choice) available for the Fuji X system. Maybe it was just me who was not ready – mentally – to really let go of all that wonderful full-frame Nikon f/1.4 glass. In any case, I returned the X-Pro1 within the grace period and stuck to my Nikon kit for another year or so.

Then, in early 2014, the Fujifilm X-T1 was released. It did not actually seem to be the successor to the X-Pro1. For that, it just was too different: no hybrid viewfinder (EVF/OVF) and clearly a different design philosophy with its SLR-rather-than-rangefinder styling. However, the X-T1 was about two Fuji-generations newer than the X-Pro1. The combination of its huge EVF and phase-detection autofocus now made it a much more viable option for DSLR users looking for a more light-weight alternative.

Indeed, the X-T1 was the Fuji camera body that was good enough for me to make the switch for real. I sold all my Nikon gear and got myself a nice collection of Fuji primes to go with the X-T1.

My entire camera setup in August 2014: Fujifilm X-T1, 14mm f/2.8, 23mm f/1.4, 35mm f/1.4, 56mm f/1.2 and X100S – all of which fit inside a Domke F-803.

The X-T1 has been my all singing, all dancing camera ever since. With a 35mm lens on it, it is nearly as compact as my X100. For studio portraits, I can throw on the 56mm f/1.2, the vertical battery grip and a pocket wizard, making it an excellent studio camera. For the past 1,5 years, I have been absolutely convinced that the X-T1 would be the last camera I would need for a long, long time...

Of course, in the back of my mind there was still the memory of my brief romance with the X-Pro1. While I knew its successor would be coming sooner or later, I really promised myself that I would not be interested. Nope – happy with my X-T1, thank you very much.

Then, on January 15, the X-Pro2 was officially announced. Finally, after over four years, a successor to the X-Pro1! But why would anyone currently owning an X-T1 would be interested? It has a smaller EVF than the X-T1, an inferior hand grip, fewer physical knobs and function buttons, no option for a vertical battery grip and it weighs about 55 grams more. Not to mention the fact that it is about 30% more expensive!

Well... After two days of reading various reviews (by a selective group of photographers that were given access to a pre-production version of the X-Pro2), I placed my pre-order for the X-Pro2. I Simply Could. Not. Resist.

My little cousin going down a cable slide, December 2015 – Fujifilm X-T1 + XF 35mm f/2 WR, 1/450 sec at f/2.0, ISO 200.

What sold me on the X-Pro2? I guess most of all, the physical design of the body: ever since I got my first X100, I have developed a preference for rangefinder-style bodies over the DSLR-style type. If I could choose, I would take the X-T1 technology in an "X-Pro form factor" any day. But Fuji went much further with the X-Pro2, and – for the first time in four years – implemented a brand new 24 megapixel sensor in their flagship body.

Now, I don't care much about megapixels. More pixels mean bigger file sizes and more time spent waiting for your computer to finish processing your images. But apparently Fuji found a way to use this higher pixel count to actually improve the high ISO performance – allegedly by 1 to 1 ½ stops! Being a natural light photographer (outside my studio at least), I welcome being able to shoot at ISO 6400 (or ISO 12800 even) without having to worry about noise so much.

Also, there's that hybrid viewfinder again. Now, I have to be honest: I hardly ever use the OVF on my X100T – the EVF is just so good. But reading about the X-Pro2 has piqued my interest in the optical viewfinder again, and I have actually started using the OVF on my X100T again because of it.

Finally, there's all the little ergonomic changes. That focusing joystick seems awesome, the combined ISO/shutter speed dial is very clever, and moving all buttons right of the screen for one-handed operation makes total sense.

Of course, I realize this all just sounds a lot like I'm simply trying to justify what seems like an obvious case of G.A.S. – which is true I guess, to some degree. I won't deny the X-Pro2 has a certain desirability-factor to it, and I certainly cannot make an economic case for buying it. It won't get me more clients and it definitely will not cause me to take better photos. But photography is not just a source of income to me – it is my passion. While there was nothing wrong with the X-T1, I never loved it like I do my X100. The X-Pro2 however, looks like it will be the Last Camera I'll Ever Need™… :-) (yes, I'm sure it will be funny reading this five years from now)

That said, I cannot afford to buy a brand new X-Pro2 without selling my X-T1. 

Looking at online classifieds, there are already lots of people going the exact same route. Great news for people looking to get a good deal on a used X-T1, but bad news for someone like me trying to get a fair price for their X-T1. As such, even though the X-Pro2 probably won't start shipping until the end of February, I decided to list my X-T1 now already before used prices drop even further.

Product shot of my Fujifilm X-T1 for sale.

And as fate will have it, I actually sold my X-T1 yesterday…

So, I am now left behind with my three prime lenses (23mm f/1.4, 35mm f/2 WR & 56mm f/1.2) without a body to mount them on! ;-) Of course, I still have my X100T, which will be my one and only camera, likely for most of February (or longer, if the X-Pro2 shipping date is delayed even further). Which is not a problem at all, of course – the X100T is more than capable, and a 35mm field of view (or 28mm, with the wide-angle adapter that I also own) is a perfect angle to document our rapidly growing son!

That said, I can't wait for my X-Pro2 to arrive… ;-)

My three-week old son Elias – January 22 2016, Fujifilm X100T + WCL, 1/300 sec at f/2.2, ISO 800.

Introducing…

On January 2, my wife Annemieke and I became parents to our wonderful son, Elias! I can't believe it has been three weeks already – the day of his birth still feels like yesterday...

Being a self-employed photographer and web developer, I have decided to take some time off the coming weeks for paternity leave. While I might still take on the occasional photo job, I plan to mostly take a break from working life to enjoy – and get adjusted to – these early weeks of parenthood.

Needless to say, my hard drive is filling up quickly with photos of the little one, and while I intend to keep this blog mostly professional, you may see some photos of the little one appear here and there. :-)

Aside from taking this time to perfect my diaper-changing skills, I also hope to find some time to write more photography-related content for this blog, so stay tuned!

My Fuji love affair(s)

Aan mijn klanten: deze blog post gaat over cameratechniek, gericht aan mede-fotografen. Wellicht ben je meer geïnteresseerd in mijn portret portfolio of recente bruiloften.

___

The first digital camera I ever owned was a Minolta DiMAGE F100 compact camera. Back in 2002, it was both the early days of digital photography, and my first serious experience with photography altogether. I had never heard of concepts like bokeh, dynamic range, full frame or even raw and it was four years before the first beta version of Lightroom would be released. (Yes, I realize I'm getting old…)

Sleeping lizard, shot on June 5 2004 with the Minolta DiMAGE F100.

Looking back at the specs of that camera, there's no logical reason why I would have loved it so much: it was a 4 megapixel camera with a small sensor, a 38 - 114 mm equiv. f/2.8-4.7 lens and a max of ISO 800. Most of the photos I took with it now look to me like snapshots at best. Yet I still remember enjoying the experience of shooting with that camera, and it still holds a place in my heart.

Not too long after that, I got my first DSLR: a Nikon D70. It was the first of many Nikon products I would be purchasing the ten-years-or-so thereafter. After upgrading to a D90 a few years later, I finally went full-frame late 2010 with the Nikon D700. I had developed a taste for fast (and therefore, expensive) lenses. At one point, I owned a 70-200mm f/2.8 along with just about every f/1.4 G lens Nikon makes (24mm, 35mm, 50mm, 85mm), adding up to a total worth of well over €8000.

I even took my D700 kit along into the dessert of Morocco – April 11 2011, Nikon D700 + 24mm f/1.4

It wasn't all hobby though: even before going full frame, I had started shooting portraits professionally and the D700 with 85mm f/1.4 had become my workhorse combo for studio headshots.

For personal use in particular, carrying my photo gear had become a challenge. Holiday preparations were largely spent thinking about what lenses I would bring along and – almost more importantly – how I would be carrying it. I went through quite a collection of photo bags, in a constant search for the "perfect bag" to carry all… that… stuff.

Then, in 2012, something changed. It was the year my wife and I were getting married and we were planning our honeymoon to Greece. Pretty early on, I decided I wanted this trip not to be about the photography for a change – this was our honeymoon! Sure, I wanted to take photos to record our memories, but I didn't want to carry kilos of equipment doing so.

This was a year after the Fuji X100 had been introduced. When I first heard about it, I didn't care for it at all – I guess its retro styling even deterred me. But I somehow started reading about it, and in the course of our wedding preparations, I realized the X100 would be the perfect camera for a romantic holiday to Kefalonia.

View from our balcony in Kefalonia, Greece – May 16 2012, Fujifilm X100

While it definitely appeared to be love at first, we got "divorced" soon thereafter: the X100 was simply a bit too buggy and well... "just not-my-trusty D700". I simply could not justify owning a €1200 camera that felt inferior to my high-quality DSLR in just about every way, so I ended up selling the X100 shortly after returning from our honeymoon.

But then something strange happened. The next time I took my D700 along on a trip, I remembered the experience of carrying the X100 around my neck in Greece, wearing my flipflops, without a camera bag in sight. And as much as I loved the quality coming out of the full frame D700 sensor and razor thin DOF produced by my f/1.4 Nikon FX lenses, there was something about the Fuji X100 experience that was pulling me back in. 

Not surprisingly, I ended up buying an X100 again (only four months after selling my first X100), and it soon became my preferred camera for personal trips.

Enjoying a cup of coffee on holiday in Slovenia – July 23 2013, Fuji X100S

It felt great simply enjoying photography again, without it feeling like a burden. But something was still nagging: I now had thousands of Euros worth of professional Nikon equipment that was only getting used for the occasional paid shoot... 

Meanwhile, Fujifilm had released the X-Pro 1, and after spending the entire summer reading about people ditching their DSLRs en masse, I figured "now was time" – I bought the X-Pro 1, intending to replace my entire D700 setup with it. 

Trust me: I wanted to like the X-Pro 1 – love it – so badly. The combination with the 35mm f/1.4 was magical. But at that time, there was no portrait lens to replace my workhorse 85mm f/1.4 for portraits. Overall, the X-Pro 1 still felt like two steps back from the D700 and I guess I simply wasn't ready mentally to give up all that wonderful Nikon glass that I had collected over the years. I returned the X-Pro 1 within the 14-day grace period and was left somewhat disillusioned. My photo gear was starting to weigh me down, both physically and mentally. It felt like the equipment had started to own me.

Fortunately, a year later, Fuji released the X-T1. By then the long-rumored 56mm f/1.2 had been released as well, and I was finally ready to make the switch for real. I purchased the X-T1 and 56mm f/1.2 to re-evaluate Fuji as a camera system and within a few days, I sold all my Nikon gear.

Now, I'm not going to lie – it wasn't an easy decision. For a long time, I absolutely swore by my full frame Nikon DSLR and could not imagine ever going back again to a smaller sensor, let alone switch to an electronic viewfinder (ugh!). I flirted with Fuji more than once, but held off until the time was right for me. The X100 was my gateway drug (as one of the guys at WeShootFuji recently put it), but it was the X-T1 that got me fully hooked on Fuji in May 2014.

My wife and three-year old cousin: Fuji AF hard at work – August 10 2014, Fuji X-T1 + 56mm f/1.2

Over a year and a half later, I couldn't be happier with my current Fuji setup:

  • Fuji X100T + WCL (~28mm)
  • Fuji X-T1 body
  • Fuji XF 23mm f/1.4 (~35mm)
  • Fuji XF 35mm f/2 WR (~50mm)
  • Fuji XF 56mm f/1.2 (~85mm)

The entire kit weighs less than 2 kg, fits into a small shoulder bag and allows me to photograph everything I want, both personally and professionally. I've successfully shot several weddings with this setup already, and I'm very happy using the X-T1 and 56mm f/1.2 lens in the studio. For personal work, I rarely take everything, but since it's so lightweight, bringing an extra lens or two along doesn't nearly hurt as much as it did with the full frame DSLR kit.

My little cousin making a run for it – August 10 2014, Fuji X-T1 + 56mm f/1.2

Sure, I still love the "full frame look" of the D700 photos I shot over the years, but I don't miss the size and weight of the gear one bit. Using fast Fuji primes I get a similar (enough) "look" to my photos, and with a little post-processing love (more on that later), the Fuji X-Trans sensor delivers wonderfully detailed images with a bit of an analog feel. Switching to Fuji has helped me find a new balance between my personal and professional photography and I'm enjoying the experience of photography more than ever.

I'll share some more detailed experiences and gear reviews in future posts. For now, happy holidays!

Achter de schermen bij de kerstcommercial van Stichting Joni

Twee maanden geleden werd ik benaderd door Stichting Joni met de vraag of ik mee wilde werken aan een nieuwe kerstcampagne waarin aandacht werd gevraagd voor kinderen met een beperking in Ethiopië. Recent werden in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam de opnames gemaakt, en ik verzorgde o.a. een fotoreportage achter de schermen.

In de commercial, die je vanaf vandaag kunt bekijken op Facebook, vertellen bekende én niet- bekende Nederlanders waar zij aan denken als ze het woord “Kerstmis” horen, en koppelen deze gedachten aan een oproep om de kinderen in Ethiopië te steunen.

Een mooi doel (dat absoluut je steun verdient!) en dan ook extra leuk om op mijn manier ook een bijdrage te kunnen leveren – hieronder een selectie beelden van de visagie en de opnames.

Sarit & Eric

In april 2011 werd ik benaderd door Sarit voor een fotoshoot in de studio met haar zoontje Avi van toen 15 maanden. Haar man was binnenkort jarig en ze wilde hem een mooi portret cadeau doen. Tijdens de leuke portretsessie vertelde Sarit me dat ze het jaar daarop gingen trouwen en vroeg zich af of ik ook bruiloften deed. Zeker! We spraken af dat ze me weer zou bellen als de trouwplannen wat concreter begonnen te worden.

Zo gezegd, het jaar daarop werd ik uitgenodigd bij hen thuis om de fotografie op hun bruiloft te bespreken.  Onder het genot van een heerlijk stuk taart van Pompadour (“alvast even uitproberen voor de bruiloft!”) namen we hun draaiboek door en maakten een plan voor de invulling van de fotografie.

De grote dag in april 2012 begon bij bij Sarit en Eric thuis. Met name aan de voorzijde van hun woning aan de Prinsengracht was er prachtig licht om wat mooie beelden te maken van de voorbereiding. Een half uurtje later vertrokken we met de auto richting Het Rijk van de Keizer, waar de ceremonie en het feest die dag gingen plaatsvinden. 

Een bijzondere locatie, met veel buitenruimte op het terrein en een aantal ruimtelijke feestzalen. De kleine feestzaal waar de trouwceremonie werd voltrokken was sfeervol aangekleed (en verlicht) en was precies groot genoeg voor de groep vrienden en familie die deze mooie dag met Sarit en Eric mochten bijwonen. Na het ja-woord werd er feestelijke gevierd en gedanst op live-muziek. Tussendoor mocht ik het kersverse bruidspaar nog even "lenen" voor een korte fotoshoot in de late middagzon – even adempauze van alle drukte van de dag. In een hulde met verse rozenblaadjes werd het bruidspaar een paar uur later uitgezwaaid. Een mooie afsluiting van een feestelijke dag!

Piet Heinkade, tot ziens

Het afgelopen half jaar kwam ik vijf dagen per week op de Piet Heinkade, aan de oostkant van Amsterdam CS. Niet om te fotograferen, maar om in een lift te stappen en op 14-hoog in de UP-tower achter m'n bureau en toetsenbord plaats te nemen.

Hoewel je vanaf de veertiende een prachtig uitzicht hebt over Amsterdam, was het vooral wanneer ik weer beneden op straat stond dat ik visueel geïnspireerd werd. De moderne architectuur en weerspiegelende glazen oppervlakken vormen een interessant spel van lijnen en contrasten, vooral op een zonnige dag met helderblauwe luchten. Maar meestal had ik geen camera bij me, geen tijd, of het weer zat niet mee.

Tot gisteren. Voor de verandering had ik 's ochtends mijn Fujifilm X100S in mijn tas gestopt, en toen ik na werk rond half negen uit de klimhal bij Centraal kwam, stond de zon laag aan de horizon, vlak boven het IJ. Prachtig licht, heerlijk zomers weer en de perfecte afsluiting van het afgelopen half jaar. 

Zes maanden waarin een hoop gebeurde. Na het besluit om Goeie Jongens te verlaten besloot ik om het ondernemerschap op een lager pitje te zetten. Ik ging in full-time loondienst bij Easytobook en hield me vijf dagen in de week bezig met het het toepassen van moderne webtechnologie.

Maar in de avonduren en weekenden bleef ik fotograferen. En hoe meer tijd ik op kantoor diep in de programmacode zat, hoe meer ik het gevoel kreeg dat ik eigenlijk iets anders moest doen met mijn tijd.

Na een bezinnende vakantie heb ik de knoop uiteindelijk doorgehakt. Ik zegde mijn contract-voor-onbepaalde-tijd op, zodat ik weer als zelfstandig ondernemer kon gaan werken. Maar dit keer met het accent op de portretfotografie.

Vandaag is mijn laatste dag op het kantoor aan de Piet Heinkade. Net zoals voor heel Easytobook overigens, want het bedrijf verhuist naar een nieuw pand aan de Weteringschans. Iedereen is dus aan het inpakken vandaag, alleen verhuis ik niet mee.

Een kleine visuele ode aan de kantoorlocatie langs het IJ, op de valreep.

Oscar & Nhu

Na een ceremoniële bruiloft in Viëtnam een aantal maanden eerder, was het voor Oscar en Nhu tijd om nu ook in Nederland elkaar het ja-woord te geven. In Viëtnam bestaat een bruiloft vooral uit veel traditionele gebruiken en een hoop ceremonie. Voor hun bruiloft in Nederland wilden ze er vooral een feestelijke dag van maken met vrienden en familie.

De dag begon met een receptie voor familie bij het bruidspaar thuis, waar Oscar vervolgens zijn aanstaande bruid kwam ophalen om richting het gemeentehuis te gaan. Het was een mooie plechtigheid in het stadsdeelkantoor Amsterdam-Oost, die ad-hoc vertaald werd in het Viëtnamees voor de aanwezige familie. Een aansluitend feest op restaurant-boot Odessa maakte de dag compleet.

Gecombineerd met flink wat zon – maar ook wat bewolking op precies de juiste momenten – was het een prachtige dag om te mogen fotograferen.

Sander & Margo

Sander en Margo wilden een spontane fotoreportage van henzelf en hun twee jonge kinderen (vier jaar en anderhalf) in een park in Amsterdam, voorafgaand aan de plechtigheden van hun bruiloft, eind juni 2012.

Het Rembrandtpark in Amsterdam was niet ver van hun huis en de perfecte plek voor wat mooie beelden. De vader van Margo kwam gezellig mee, wat erg goed uitkwam voor de foto's van Sander en Margo met z'n tweeën.

Een uurtje later hadden we alles er op staan: hier en daar wat formele poses, maar vooral een lekker ontspannen wandeling door het park met flink wat spontane fotomomenten. Een familieportret op een heel bijzondere dag.

Mark Omvlee

Eind 2011 werd ik benaderd door tenorzanger Mark Omvlee met de vraag of ik interesse had om een nieuwe reeks promotiefoto's voor hem te verzorgen. Hij was op zoek naar originele beelden en wilde vooral geen keurig uitgelichte studiofoto's. Het liefst een portretsessie op locatie, en bij voorkeur in het donker.

De keus viel op het spoorviaduct bij de Korte Prinsengracht en de Westerdokskade, die met de sfeervolle verlichting onder het viaduct de perfecte locatie was voor een shoot. We planden aanvankelijk een datum begin februari (vrieskou!), maar hier stak het noodlot een stokje voor: Mark kreeg een vervelend val-ongeluk met z'n motorfiets en liep daarna een aantal maanden op krukken.

Gelukkig lukte het (na de noodzakelijke periode van rust) twee maanden later alsnog de shoot te doen. Achteraf gezien een geluk bij een ongeluk, want 15 graden Celcius is nogal een verschil met temparaturen onder het nulpunt – of je nu met blote handen staat te fotograferen of je met enkel "jasje-dasje" op straat staat.